راههای عملی اعتمادبنفس - ۴۴ ـ مثل آدمهاي متشخص عمل كنيد.

۴۴ ـ مثل آدمهاي متشخص عمل كنيد.

شرط اعتمادبنفس اين است كه محترم، مودب و راحت و صميمي باشيد. براي اينكار بايد مثل آدمهاي متشخص عمل كنيد و براي اينكار بايد الگوهاي ذهني و عيني داشته باشيد. يك فرم خوب از كسي كه اعتمادبنفس دارد در ذهن خود داشته باشيد و شخص يا اشخاصي را كه به صورت عيني و واقعي از اعتمادبنفس برخوردارند پيش رو. هر چقدر اين الگوها در دسترس­تر باشند، بهتر است. چند نفر را الگو قرار دهيد تا اگر يكي از آنها خطايي كرد، ساختار ذهني شما را در هم نريزد و الگوهاي ديگر در ذهن خود داشته باشيد. حالا در مراقبت دايم باشيد و هر رفتاري را كه مي­خواهيد انجام دهيد از خود بپرسيد كه آيا انسان متشخص در اين شرايط چگونه عمل مي­كند ؟ به مدت يك هفته از خود مراقبت كنيد تا اين روش به صورت عادت درآيد، نتيجه­اي كه از اين روش مي­گيريد براي خودتان هم شگفت­انگيز است. هر چه منش شما مثبت­تر، سالم­تر، آراسته­تر، ساده­تر و محترمتر باشد، اعتمادبنفس بيشتري پيدا مي­كنيد.

داستان - هر بار که می روی رسیده ای

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی. می دانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته می خزید، دشوار و کند؛ و دورها همیشه دور بود. سنگ پشت تقدیرش را دوست نداشت و آن را چون اجباری بر دوش می کشید. پرنده ای در آسمان پر زد، سبک؛ و سنگ پشت رو به خدا کرد و گفت: "این عدالت نیست، این عدالت نیست، کاش پشتم را این همه سنگین نمی کردی. من هیچ گاه نمی رسم، هیچ گاه." و در لاک سنگی خود خزید، به نیت ناامیدی. خدا سنگ پشت را از روی زمین بلند کرد. زمین را نشانش داد. از آن بالا کره ای کوچک بود. و گفت: "نگاه کن، ابتدا و انتها ندارد. هیچ کس نمی رسد. چون رسیدنی در کار نیست. فقط رفتن است، حتی اگر اندکی. و هر بار که می روی، رسیده ای. و باور کن آنچه بر دوش توست، تنها لاکی سنگی نیست، تو پاره ای از هستی را بر دوش می کشی؛ پاره ای از مرا." خدا سنگ پشت را بر زمین گذاشت. دیگر نه بارش چندان سنگین بود و نه راهها چندان دور.سنگ پشت به راه افتاد و گفت: " رفتن، حتی اگر اندکی؛"  و پاره ای از "او" را با عشق بر دوش می کشید.